27/09 Risicocommunicatie met gezond verstand

Gisteren nam het NGB op uitnodiging van de Regio IJssel-Vecht deel aan een sessie over veiligheid. De kern van de dag bestond uit het vaststellen van de informatie die bestuurders nodig hebben om het veiligheidsbeleid aan hun burgers uit te kunnen leggen.

Tijdens de sessie in de oude binnenstad van Hattem ontspon zich een discussie over de mate waarin burgers al dan niet geinteresseerd zijn in "veiligheid", "veiligheidsbeleid" en de "veiligheidsregio". Een deel van de aanwezigen was van mening dat burgers maar in zeer beperkte mate zijn geinteresseerd in veiligheid. Men vertrouwt erop dat de overheid haar zaakjes op orde heeft en is niet geinteresseerd hoe de overheid dat achter de schermen heeft geregeld. Ofwel:`We accepteren risico´s, tenzij de risico´s zich manifesteren´.

Ikzelf ben voorstander van deze lijn en geloof dat het informeren van 'de burger' maar tot beperkte resultaten leidt. Als je dag-in-dag-uit met Veiligheid bezig bent, ontstaat vanzelf het beeld dat iedereen in veiligheid is geinteresseerd. Toch is het tegendeel waar. Wij lijken op politici die zich moeilijk kunnen verplaatsen in mensen die niet in politiek zijn geinteresserd. Maar zij bestaan. Sterker nog, legio mensen zitten niet te wachten op informatie over veiligheid, vanuit het idee dat het bij uitstek iets is dat in beheer is bij de overheid.

Bovendien: 'De burger' bestaat niet, net zoals 'de Nederlandse identiteit' niet blijkt te bestaan. Door de groep burgers op te splitsen in actieve, geinteresseerde burgers en passieve, minder geinteresseerde burgers kan de communicatie over veiligheid veel selectiever plaatsvinden en wordt voorkomen dat onevenredig veel tijd wordt gestoken in het maken van dure folders die linea recta in de papierbak verdwijnen of he torganiseren van slecht bezochte bewonersbijeenkomsten.

De kern van de communicatie over "veiligheid" ligt niet in het informeren van grote groepen van de bevolking. Dat zou ertoe leiden dat 75% van de bevolking de dure folders van de Veiligheidsregio ongezien in de oud papierbak gooit. De crux zit 'm in het voldoen aan de informatiebehoefte van de selectieve voorhoede van geinteresseerde burgers. Zolang zij zich geinformeerd voelen en vertrouwen hebben in de manier waarop de overheid de veiligheid tracht te waarborgen, is er bij andere groepen burgers geen reden tot ongerustheid. Krijgen zij echter argwaan over de haalbaarheid van opkomsttijden, gedoogbeleid of ongeoorloofde risico's, dan zullen zij de andere burgers wakkerschudden en mobiliseren. Het is een aanzet voor het risicocommunicatiebeleid dat eerder uiteen is gezet in een artikel in 'C', het vaktijdschrift voor overheidscommunicatie. 

27 september 2007
NGB/Wouter Jong

Verder lezen?
Download hier het artikel Risicocommunicatie met gezond verstand (gepubliceerd in C, januari 2006)

Een overzichtelijke samenvatting van The Tipping Point: staat hieronder weergegeven.


 

Reageren?
Reacties op deze weblog zijn welkom. Klik hier om te reageren.

naar vorige weblog

 

U bent hier

<div></div>