14/11 De scheiding van Sarkozy

Logeion, de vereniging voor communicatieprofessionals, hield afgelopen maandagavond in de Haagse Hogeschool een bijeenkomst over het thema Risico- en Crisiscommunicatie. Het Nederlands Genootschap van Burgemeesters was op uitnodiging van de organisatie te gast.

Onder de sprekers waren onder meer Jack de Vries en Hans Siepel. De Vries is adviseur bij Boer en Croon en was tot voor kort de politiek assistent van Jan-Peter Balkenende. Siepel was destijds kwartiermaker van het Expertisecentrum Risico- en Crisiscommunicatie van BZK en is co-auteur van het pasverschenen boek 'Risico & Crisiscommunicatie' . Het boek, dat hij met Frank Regtvoort schreef, is uitermate toegankelijk geschreven. Het biedt een gedegen inzicht in de manier waarop de samenleving anno 2007 met crisisboodschappen van de overheid omgaat.

Gedurende de avond werd diverse malen teruggegrepen op een stelling die Siepel ook in het boek toelicht. Zijns inziens behoort in crisiscommunicatie het eigen ego en de eigen reputatie van bewindspersoon, burgemeester of organisatie ondergeschikt te zijn aan het maatschappelijk belang. Volgens hem dient de vraag centraal te staan wat de crisis voor 'de ander', de samenleving, betekent. De taak van de overheid verschuift daarbij vooral van het brengen van nieuws over de crisis naar het 'duiden' van de gebeurtenissen. Of, zoals Siepel zei: "We focussen binnen de overheid te veel op geautoriseerde informatie. Terwijl mijn buurvrouw die op het rampterrein is geweest en daarover vertelt voor mij met dezelfde autoriteit spreekt als de burgemeester op zijn persconferentie. Het is aan de burgemeester vooral om te duiden hoe deze crisis is ontstaan en wat zij voor de ontwrichte maatschappij betekent. De maatschappij bepaalt vervolgens zelf of zij de burgemeester ook autoriteit toedicht."

De Vries lijkt hetzelfde voor ogen te hebben, maar vindt het maatschappelijk perspectief niet zaligmakend. Het nieuws vormt zich nu eenmaal in een mix van crisiscommunicatie, spin doctoring en agenda setting van alle partijen (overheid en niet-overheid) die bij een crisis betrokken zijn en daar een belang in hebben. Alle partijen doen op hun manier een poging de werkelijkheid te kleuren. In dat licht staat hij stil bij de move die Sarkozy maakte bij de eerste grote stakingen gedurende zijn presidentschap. Op de eerste stakingsdag maakte hij officieel zijn echtscheiding bekend, een echtscheiding die al lange tijd in de lucht hing. Desondanks domineerde de echtscheiding die dag het nieuws en werd het item over het stakend openbaar vervoer naar de achtergrond gedrukt. Volgens Siepel prikt de maatschappij door dergelijke trucs heen, volgens De Vries is het een subliem en geslaagd staaltje van spin doctoring.

De waarheid ligt ongetwijfeld in het midden. Het bedrijven van crisiscommunicatie is altijd al een kwestie geweest van simultaanschaken. Daarbij sluit het beschermen van reputaties (bijvoorbeeld van een vallende burgemeester of minister) op schaakbord 1 niet per definitie uit dat de samenleving op schaakbord 2 naar behoren wordt geinformeerd. Of, zoals een van de aanwezigen het formuleerde: "Het adagium van crisiscommunicatie bestaat uit open, eerlijk en snel. Maar wel met een timing die de brenger van het nieuws het beste uitkomt."

14 november 2007
NGB/Wouter Jong

Reageren?
Reacties op deze weblog zijn welkom. Klik hier om te reageren.

Verder lezen?
Een link naar het boek Risico & Crisiscommunicatie van Regtvoort en Siepel

naar vorige weblog 

U bent hier

<div></div>