09/06 Hoe zelfredzaam is de zelfredzame burger?

Een aantal weken terug was ik op het congres "Power to the People" van het Rode Kruis. Op het congres stond de kracht van burgers in de hulpverlening bij rampen en crises centraal. Onder meer werd gesproken over de burgerzoektochten tijdens de vermissing van Ruben en Julian, de Zeister broertjes die in mei 2013 vermist waren. Honderden burgers hadden meegezocht en die waren na afloop zogezegd aan hun lot overgelaten. Althans, zo werd het door betrokken burgers ervaren. Terwijl er voor hulpdiensten nazorg beschikbaar is, was dat niet het geval voor de goedwillende burgers die op hun manier een steentje hadden bijgedragen. Iedereen ging huiswaarts, zonder de zoekfase gezamenlijk af te sluiten.

De opmerkingen bleven bij mij knagen. Want wat had de zoekende burgers belet om zelf contact te zoeken met de eigen huisarts en via die weg hun eigen psychosociale nazorg te organiseren? Die vraag bleef onbeantwoord.

Ik vermoed dat het destijds geen onwil is geweest van de overheid om 'niets' te organiseren. Maar als de burger zelfredzaam genoeg is om een eigen zoektocht op poten te zetten, is het misschien ook niet onredelijk om te denken dat deze ook een eigen hulpvraag kan formuleren. En die hulpvraag neer te leggen bij de eigen huisarts, de GGZ of Slachtofferhulp. Het verwijt dat de overheid 'niets had geregeld' leek mij in elk geval te krap door de bocht. Een volgende keer zal de overheid alerter moeten zijn om desgewenst nazorg aan te bieden aan burgers die daar behoefte aan hebben. Maar van diezelfde burger mag ook worden verwacht dat er aan de bel wordt getrokken als deze bij dit soort incidenten nog behoefte heeft aan psychosociale nazorg. 

9 juni 2014
NGB/Wouter Jong

 

naar vorige weblog over de bestuurlijke netwerkkaarten en communicatie.

 

 

 

 

U bent hier

<div></div>