15/05 Twee werelden

Afgelopen maandag sprak ik op een bijeenkomst van de faculteit bestuurskunde van de universiteit Tilburg. Het was een debat met onderzoekers Gabriel van den Brink, Job Cohen en Thomas Boeschoten over het rapport "Twee werelden" dat zij hadden geschreven over de Facebookrellen.

De manier van onderzoeken stond centraal. In mijn eigen verhaal ging ik in op de methodologische kant van het rapport en de wijze waarop conclusies door de onderzoeksresultaten waren onderbouwd. Verder stelde ik de aanbeveling ter discussie dat de maatschappij op enigerlei wijze zou moeten accepteren dat jongeren van tijd tot tijd ‘uit de ban willen springen’. Want hoort zoiets thuis in een onderzoeksrapport of is het meer een politieke opvatting? Want de PVV liet in het algemeen overleg in de Tweede Kamer op 24 april jl over hetzelfde rapport weten dat het juist de mening was toegedaan dat jongeren zich aan de maatschappij moeten aanpassen en niet andersom.

In het debat dat volgde bleek nog eens de frictie die er soms kan ontstaan als een onafhankelijk rapport landt in een politieke setting. Want hoe je het ook wendt of keert, een rapport wordt onderdeel van het verantwoordingsproces na een crisis en per definitie dus politiek uitgelegd. Volgens de onderzoekscommissie was duidelijk in het rapport te lezen dat er geen schuldigen werden aangewezen. De vraag die boven de markt bleef zweven was echter een andere: waren er ook geen schuldigen, of waren er wel degelijk schuldigen maar wilde de commissie die niet aanwijzen? Aangezien commissievoorzitter Cohen aangaf dat de hele situatie rond de Facebookrellen inderdaad was te bezien als een soort ‘perfect storm’ waar niemand echt grip op kreeg, neig ik naar het eerste. Maar dat was met die woorden niet terug te vinden in het rapport.

Tijdens de bijeenkomst herhaalde ik ook mijn opmerkingen van een eerder gastcollege op de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. In de analyse van de Facebookrellen is veel aandacht uitgegaan naar de gemeentelijke communicatie die goedbeschouwd geen impact had. In mijn optiek is communicatie geen toverstokje. Zodra duidelijk is dat de het zelfs met sublieme crisiscommunicatie niet gaat werken, moet je concluderen dat er operationele oplossingen nodig zijn om het probleem te lijf te gaan. Waarbij communicatie en operatie dan hand-in-hand gaan. Immers, de aanwezigheid van de politie communiceert met fysieke maatregelen dat de overheid een lijn trekt: "tot hier en niet verder". Het is de les over de communicatiediscipline die ik uit het rapport ter harte neem. Ofwel: doe wat je zegt en maak dat op een consistente manier ook in de operationele maatregelen duidelijk.

15 mei 2013
NGB/Wouter Jong

 

Verder lezen?
Download hier de eerdere weblog yolo-proof?

naar vorige weblog

Kennis delen via twitter | crisisbeheersing | crisiscommunicatie | burgemeesters

 
 
 

 

Reactie toevoegen

(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.

U bent hier

<div></div>