15/03 Ongeluk met Belgische bus

Gisteren stond in het teken van het verschrikkelijke drama met de Belgische bus met schoolkinderen die in Zwitserland verongelukte. Bij het ongeval kwamen 22 kinderen en 6 volwassen begeleiders om het leven.

Bij de berichtgeving over de crisis valt de ingetogenheid van de Belgische media op. Een ingetogen manier van rapporteren die eerder ook te zien was bij het treinongeval in Buizingen en het steekincident op het kinderdagverblijf in Dendermonde.

In Pauw en Witteman sprak gisteravond Erik de Soir over de psychosociale ondersteuning die vanuit de crisisorganisatie (de 'noodplanning') werd gegeven aan ouders en leerkrachten op de getroffen basisscholen. In het gesprek komt de complexiteit van de crisisorganisatie duidelijk tot uitdrukking. Niet alleen richting de ouders die in onwetendheid verkeren, maar ook op de school zelf. Er is nog veel onbekend, leerkrachten hebben verdriet over omgekomen collega's en kinderen, maar moeten tegelijkertijd de overige klassen begeleiden. Voorwaar geen sinicure. 

Tegelijkertijd geeft hij op een professionele manier aan waarin crisis management meer wordt dan het simpelweg volgen van procedures. De psychosociale expertise weet de menselijke maat in de planvorming aan te brengen, door de prioriteit bij de belangen van getroffenen en nabestaanden te leggen. De Belgische samenleving heeft daar gelukkig alle begrip voor. Men leeft mee met de ouders en kinderen, zonder te vervallen in hyperige berichtgeving op de stoep van het ziekenhuis. De hele dag kenmerkt de berichtgeving zich door fatsoen en ingetogenheid. Met de berichtgeving rond het ski-ongeluk van prins Friso in het achterhoofd kunnen we concluderen dat de buitenwereld blijkbaar ook op een heel andere manier betrokken kan worden in het leed van anderen.

 

15 maart 2012
NGB/Wouter Jong

 

naar vorige weblog

Kennis delen via twitter | crisisbeheersing | crisiscommunicatie | burgemeesters

U bent hier

<div></div>