02/04 Je went er nooit aan

Helma Lodders, oud loco-burgemeester van Zeewolde, stuurde mij de publicatie ‘Je went er nooit aan’. Een publicatie tot stand gekomen in de periode dat de Flevolandse politie in relatief korte periode tot drie maal toe werd geconfronteerd met ernstige verkeersongevallen. De verkeersongevallen waar in totaal 10 mensen zijn omgekomen, hebben zeer veel impact gehad op de betrokken politieagenten. Voor de agenten was het verhelderend om hun, vaak verbijsterende, verhalen te vertellen. Hoewel geschreven vanuit het perspectief van de politie, behelst de publicatie eveneens een aantal lessen voor crisispartners van de politie. Ik vat een aantal aandachtspunten samen met betrekking tot de nazorg, want het zijn punten die ook in andere crisissituaties van waarde kunnen zijn. 

  • Is er aandacht voor omstanders die zich tot op dat moment over de slachtoffers hebben bekommerd? Omstanders willen namelijk weten hoe het is afgelopen. Hoe worden de contacten onderhouden met omstanders? Ga je iedereen persoonlijk langs of organiseer je een bijeenkomst?
  • Welke nabestaanden moeten worden geïnformeerd? Wat is de thuissituatie van slachtoffers: vriend(in), (gescheiden) ouders, broers en zusjes, vrienden, et cetera. Wellicht is het nodig om in een grotere bijeenkomst de familie en vriendenkring te informeren. Het slechtnieuwsverhaal komt dan beter over. Bovendien worden nabestaanden door kennissen niet in verwarring gebracht, door bijvoorbeeld een telefoontje of een sms’je. Daarna volgt ook de vraag: Hoe wordt het contact met deze nabestaanden onderhouden? 
  • Hoe kunnen betrokkenen hun medeleven tonen? Richt een condoleance-/ontmoetingsplek in waar mensen hun gevoel kunnen uiten en samen kunnen rouwen. Zijn er draaiboeken voor contactavonden tussen omstanders, slachtoffers en nabestaanden? En hoe zit het met herdenkingsbijeenkomsten: wie vervult dan welke rol? Welke professional vertelt wat er is gebeurd en hoe het nu verder gaat. 
  • Houd rekening met spontane reacties met name van jongeren. Veelal willen ze de plek des onheils bezoeken en/of het stoffelijk overschot en het wrak zien. Dit is niet tegen te houden, maar wel te begeleiden. Wat doet de gemeente bijvoorbeeld met spontaan ontstane, maar illegale herdenkplekken.

Maar ook de vraag: wanneer is de nazorg afgelopen? Als mensen langdurig betrokken zijn, dan is het belangrijk om op een bepaald moment gezamenlijk af te sluiten. Publicaties als deze lees je in een zucht uit. De auteurs van de publicatie sluiten bescheiden af: “De ervaringen van de geïnterviewde politiemensen blijven bewaard voor de toekomst en wellicht kan het tot inzichten leiden”. Het leidt tot inzichten, dat mag duidelijk zijn.

2 april 2009
NGB/Roy Johannink 

Reageren?
Reacties op deze weblog zijn welkom. Klik hier om te reageren.

Verder lezen?
Klik door voor het interview dat het NGB had met Helma Lodders.

naar vorige weblog

                                                                                                                           

 

U bent hier

<div></div>