02/07 Reacties op rellen Curaçao

Iets meer dan een maand geleden schreef ik over 30 mei 1969. Een protestmars tegen Shell mondde destijds uit in een volksopstand. Vorige weekend, donderdagnacht 28 juni, liep een demonstratie - gericht tegen de Nederlandse regering - uit op een jacht op alle Makamba’s (blanke Nederlanders). Oorzaak van een uit de hand gelopen demonstratie: het onder financieel toezicht stellen van Curaçao door de Nederlandse regering. Op het terras waar een groep Nederlandse stagiaires gezellig een biertje dronken werden ze bekogeld met stokken, borden en stenen. Een blanke man hoewel getogen en geboren in Curaçao raakte zwaargewond.

Drie politieke reacties op de rellen:

  • Oppositieleider Wiels zag zijn kans om de crisis te benutten voor politiek gewin. Hij kondigde de oorlog aan. Opstand tegen de Nederlandse overheid. Hij was woest dat de Curaçaose eilandsraad akkoord ging met financieel toezicht van Nederland. Volgens Wiels smeult en broeit het onder het volk. ‘Het is wachten tot het erger wordt.’
  • Gezaghebber Dindial gaat voor de daadkrachtige reactie. In een radio- en televisietoespraak deelde ze een snaar uit aan de oppositie. ‘Iedereen heeft evenveel rechten op dit eiland en de oppositie kan niet uitmaken wie hier thuishoort.’ Bovendien is het volgens haar slechts een kleine groep aandachttrekkers. ‘De groep wordt steeds kleiner en we treden met harde hand op, dus ik verwacht dat het op korte termijn ophoudt.’
  • Een andere oppositieleider, Voorman, richt zich meer op relschoppers. Volgens hem moeten ze nooit vergeten dat Curaçao is samengesteld uit mensen met verschillende etnische en culturele achtergronden. ‘Als we dat uit het oog verliezen, wordt het hier rap onaangenaam, juist omdat we op een eiland zitten.’

Eén crisis. Drie verschillende reacties. Strategische crisiscommunicatie pur sang. Waar de eerste het probleem groter wil maken, probeert de tweede het te verkleinen en de derde de ‘ wij-zij’ angel uit het probleem te trekken. Ieder reageert op eigen wijze. Wat wil ik overdragen? Empathie met de slachtoffers? Of begrip tonen voor de relschoppers? Of steun geven aan de hulpverleners? Of de eilandbewoners bij elkaar houden? Deze drie politieke leiders laten in elk geval goed zien hoe belangrijk toonzetting kan zijn voor de boodschap die iemand uit wil dragen.

2 juli 2008
NGB/Roy Johannink

 
Reageren?

Reacties op deze weblog zijn welkom. Klik hier om te reageren.
 

naar vorige weblog 

 

U bent hier

<div></div>