18/04 Hoe GRIP zijn eigen leven leidt

Gisteren werd ik getriggerd door een opmerking van adviseur Mike Metselaar, die het had over de rol van een beleidsteam in de GRIP-procedure. Zijns inziens wordt de GRIP-procedure als een doctrine opgelegd en ontbreekt vaak elke flexibiliteit om met de procedure om te gaan. De procedure is niet langer een middel, maar een doel op zich. Ik deel die mening.

Neem de volgende situatie:
In een dorp staat een klikobak in brand. De brandweer wordt gebeld en weet in mum van tijd de brand te blussen. Geen GRIP, geen motorkapoverleg. Enkel een tankautospuit ter plaatse.

Dan situatie twee:
In een dorp staat een klikobak in brand. De brandende bak staat voor een huis van asielzoekers, waar al eerder brand is gesticht. Deze brand is de spreekwoordelijke druppel die de emmer kan doen overlopen. De burgemeester roept preventief een beleidsteam bijeen om de situatie te bespreken en te voorkomen dat zaken uit de hand lopen.

In situatie twee is mogelijk wel sprake van een beleidsteam, zonder dat GRIP3 wordt afgekondigd. Een GRIP3 inclusief een ROT op de regionale kazerne zou immers ook een volledige overkill zijn gezien de beperkte multidisciplinaire inzet die vereist is.

Resumerend betekent GRIP3 dat een beleidsteam wordt gevormd. Een noodzakelijke voorwaarde voor GRIP3 en hoger. Maar wanneer een burgemeester zijn team bijeen roept, hoeft dat niet noodzakelijkerwijs een opschaling in GRIP-termen te betekenen. Het is die flexibiliteit die nog wel eens ontbreekt.

18 april 2008
NGB/Wouter Jong

 
Reageren?

Reacties op deze weblog zijn welkom. Klik hier om te reageren.

 

naar vorige weblog 

U bent hier

<div></div>