01/10 De aap op de schouder

In een recente LinkedIn posting (hier) werd de vraag opgeworpen of de overheid niet al te snel de crisiscommunicatie naar zich toetrekt. Mij houdt die vraag sinds 2012 al bezig, toen de asbestcrisis op Kanaleneiland in Utrecht speelde (zie blog). Het is een voorbeeld dat ik tot op de dag van vandaag aanhaal als ik bij nieuwe burgemeesters langsga om ze bij te praten over crises, juist omdat het zo illustratief is.

Wat was het geval? Wooncorporatie Mitros was bezig met een asbestsanering en, tot ieders stomme verbazing, werd daarbij ook asbest aangetroffen. Om een lang verhaal kort te maken, de gemeente nam de crisis over, bracht mensen onder in hotels en nam het voortouw in de communicatie.

Bij mij bleef altijd de knagende vraag waarom de gemeente niet, na een eerste opvang van bewoners, de bal terug had gelegd bij Mitros. Vanuit Mitros' optiek was het uiteraard prima. "Laat lekker de overheid de kastanjes uit het vuur halen", zullen ze bij Mitros hebben gedacht. Maar waarom de overheid de aap op de schouder nam is iets dat me tot op de dag van vandaag niet duidelijk is. 

Het onderzoeksrapport over het gemeentelijke optreden stelde vast dat het in lijn met de impact op de openbare orde logisch was dat de gemeente deze crisis naar zich toetrok. Mitros leek bovendien niet in staat om de crisis zelfstandig af te handelen (pag 51). Daar zijn m.i. voldoende zzp'ers en bureaus voor in te huren, dus het lijkt me geen legitiem argument. Bovendien blijft de vraag dan hangen waarom de gemeente niet een knip heeft gemaakt tussen 'voor de schermen' en 'achter de schermen'. Als ik burgemeester was geweest, had ik gezegd "Mitros. Ik wens jullie veel succes met jullie crisis!"

Had de gemeente er niet voor kunnen kiezen om in de externe communicatie duidelijk te maken dat het vooral Mitros was die probleemeigenaar was ('voor de schermen'), terwijl deze partij achter de schermen door de gemeente werd ondersteund in alles wat op haar afkwam? Het lijkt erop dat de onderzoekers die knip evenmin maken en er voetstoots vanuitgaan dat de gemeente bij een GRIP3-situatie ook communicatief alle kastanjes uit het vuur mag halen.

Of dat in communicatieve zin ook altijd een terechte en verstandige beleidsbeslissing is, is zeker geen Wet van Meden en Perzen.

1 oktober 2017
Wouter Jong | NGB

 

naar vorige weblog over de Tripoliramp.

U bent hier

<div></div>