09/12 Asbest in Utrecht. Wiens probleem?

Afgelopen week kwamen twee rapporten uit over de asbestcasus in Utrecht. Met name het gemeentelijke rapport haalde alle nieuwsrubrieken, waarbij de rode draad in de berichtgeving was dat de crisisorganisatie en crisiscommunicatie hebben gefaald.

Minder aandacht kreeg het rapport dat het COT voor Mitros maakte. Een van de conclusies in dat rapport:
De communicatie met bewoners is niet soepel verlopen. Mitros heeft grote inzet getoond maar er zaten knelpunten in onder meer de afstemming met de gemeente en, later, de eigen inzet in de hotels. Onzekerheden, onduidelijkheden en sterke emoties voedden het wantrouwen richting Mitros. Capaciteitsgebrek en beperkte aansluiting met de eigen organisatie bemoeilijkten het werk van de medewerkers van Mitros die verantwoordelijk waren voor bewonerscommunicatie. De communicatie was niet specifiek genoeg afgestemd op de bewoners.

Wanneer de twee rapporten naast elkaar worden gelegd, blijft de prangende vraag over wiens probleem het in de kern nu eigenlijk was. De gemeente ging voortvarend aan de slag. Zo kondigde de locoburgemeester al snel na de constatering van asbest een noodbevel af. Voortvarend, ook al lijkt een noodverordening in de geschetste casus passender. Hoe dan ook, was dit niet té voortvarend? Want waarom nam de locoburgemeester deze aap eigenlijk op de schouder? Was het niet eerst en vooral een probleem van die andere partij, Mitros?

Het onderzoeksrapport over het gemeentelijke optreden stelt vast dat het in lijn met de impact op de openbare orde logisch was dat de gemeente deze crisis naar zich toetrok. Mitros leek bovendien niet in staat om de crisis zelfstandig af te handelen (pag 51). Toch blijft de vraag dan hangen waarom de gemeente niet een knip heeft gemaakt tussen 'voor de schermen' en 'achter de schermen'. Had de gemeente er niet voor kunnen kiezen om in de externe communicatie duidelijk te maken dat het vooral Mitros was die probleemeigenaar was, terwijl deze partij achter de schermen door de gemeente werd ondersteund in alles wat op haar afkwam? Het lijkt erop dat de onderzoekers die knip evenmin maken en er voetstoots vanuitgaan dat de gemeente bij een GRIP3-situatie ook communicatief alle kastanjes uit het vuur mag halen. Of dat in communicatieve zin ook altijd een terechte en verstandige beleidsbeslissing is, dat blijft de vraag.

9 december 2012
NGB/Wouter Jong

 

Verder lezen?
Lees hier het rapport over de aanpak van de asbestcrisis door de gemeente Utrecht en hier het COT-rapport over de crisisbeheersing van Mitros.

naar vorige weblog

Kennis delen via twitter | crisisbeheersing | crisiscommunicatie | burgemeesters

 
 
 

 

U bent hier

<div></div>